May mga bagay na tahimik na nananahan. Hindi naghahanap ng atensyon, ngunit nananatili. Naiipon ang mga ito sa paglipas ng panahon, hindi palaging dahil sa intensyon, kundi dahil pinahihintulutan sila ng espasyo. Ang mga naiipon ay hindi inayos o pinagpasyahan. Nabubuo ang mga ito sa paggamit, sa paggalaw, at sa mga bagay na hinayaang manatili sa kanilang kinalalagyan.

Ang Alikabok ay naging isang anyo ng pagninilay at pag-unawa sa mga tahimik na pag-iipong ito. Hindi ito itinuturing bilang dumi, kundi bilang bakas ng presensiyang nananatili. Mga bagay na kusang lumilitaw sa ilang pagkakataon, kapag nadampian ng liwanag, o sa mas matagal na pagtingin.

Sa espasyong ito, ang pagtingin ay isang mabagal na gawi. Lumalayo ito sa pagsipat patungo sa pagpansin. Nagkakaroon ng halaga ang maliliit na detalye. Ang mga gilid, tekstura, puwang, at pagitan ay may bigat na kapantay ng mga anyong higit na kapansin-pansin. Ang tila payak sa unang tingin ay nagiging masalimuot, at ang tila malinaw ay maaaring maging palaisipan sa muling pagtingin.

Hindi naglalayong pag-isahin ng eksibisyong ito ang mga piyesa sa pamamagitan ng pagkakatulad. Ang nag-uugnay sa mga ito ay isang pinagsasaluhang diwa ng pagpipigil at maingat na pag-iral sa espasyo. Bawat piyesa ay may sariling ritmo, ngunit magkakasama silang umiiral nang hindi kinakailangang magtagpo sa iisang imahe.

Katulad ng alikabok, tahimik na nagtitipon ang mga piyesa. Nananatili nang hindi humihingi ng pansin. Sa paglipas ng panahon, kusa rin silang lumilitaw.